وارونه تعبیر شده ام

سلام

(اگر سلام نکرده بیایم، وجه مشترک دیگری شاید نماند؛ اصلاً بگذریم...)

 

و شعر:

تن پوش کودکی م را می خواهم

                                         - گرمای بی مضایقه اش را...-

انگشت های خط نخورده ی شش سالگی ،

چشم های نترسیده،

و گیره ای

               که به موهام

                                    چفت نمی شد


 

 ندا

شنبه 24شهریور ماه 1386

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

سپاسگزارم از همه ی دوستانی که  شعرهام را تنها نمی گذارند.

شاید نتوانم باشم چندوقتی... تا چه پیش بیاید...

نمی دانم...

 

 در انزوا به روز می شوم این بار.

 

تا دوباره

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ


 

 

پایانی نیست...

 

سلام ...

 

پرنده ای غمگین در من می خواند

او را که مُرده بود،هیچ

دلخوشی هاش را

    

                                     به خاک سپردم؛

حالا

 تمام انگشتان م

مثل صدای آن پرنده ی غمگین    

                                        می لرزد...

 

ندا

چهارشنبه 31 اَمُردادماه 1386

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

  دل م می نویسد...  هم به روز است؛سر بزنید.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

تا دوباره