دست کسی خدا نشد
سلام دوستان!
«سیاهه ها و سپید ها» این بار با ترانه ای از دوست عزیزم، زهرا رحیمی، به روز شد؛
زهرا ذهن ی فعّال و تخیّل ی دیوانه کننده دارد.
سپید فکر می کند؛سپید می نویسد و...
این حرف ها را نه به خاطر دوستی که به خاطر راستی گفتم.
بخوانید و ...
دست کسی خدا نشد، دست منو باز کنه
خدا از اوّلم نخواست قناری پرواز کنه
دلا رو خسته آفرید، پرا رو بسته آفرید
تا این که هیچ جادوگری نتونه اعجاز کنه
صدای گریه می شنوم...کی داره بارون می ریزه؟
دنیا چرا سرخ شده؟ کی از چشاش خون می ریزه
بذار ترانه های من خدا را بارونی کنه
بذار خدا هم مثه من گریه ی پنهونی کنه
دل خدا را می شکنم تا ابرا بارون بگیره
دل خدا را می شکنم تا آسمون جون بگیره
دل خدا را می شکنم چون که دل منو شکست
مرد منو ازم گرفت، پرامو تا همیشه بست
آی آسمون! آهای تو که غصه خرابت می کنه
روز به روز کوچیک می شی، تنهایی آبت می کنه
دروغ نگو که مرد من تو شهر چشمای توئه
اون که دلش پیش منه، اون بالاها جای توئه
دل خدا را خون کنم؟ چه فایده داره مرد ِ من؟
گِِله از آسمون کنم ؟ چه فایده داره مرد ِ من؟
زمینو زیر و رو کنم؟ چه فایده داره مرد من؟
درد دلامو رو کنم؟ چه فایده داره مرد ِ من؟
اگه تو اوج پر زدن پرامو بستن تو ببخش!
تموم اونو رو، گُلم به خاطر من تو ببخش!
بازم بیا پر بزنیم دوباره تا هر جا باشه
بازم بیا که نذاریم کسی دیگه تنها باشه
وقتی بیای... نه...! نمی شه، قناری پرواز کنه
دستای تو نمی تونه، دست منو باز کنه..........
برگ پاییــــــــــزی
این ترانه را داغ داغ نوشتم و شاعر سردش که شد تغییراتی در آن به وجود آمد؛
بیت هایی سرنوشت شان نیستی بود و بیت هایی سرنوشت شان زایشی دیر هنگام...
شتابزده عمل کردن م را خرده نگیرید؛به پای کودکانگی م بگذارید.
بامداد29 خرداد1386